Het zal je maar gebeuren, op de warmste dag ooit in mei (34 graden!) en een leerling rent weg… Nee, niet zomaar in school. Dit keer ontdekt hij wat open poortjes buiten het terrein en daar stond hij ineens op het voetbalveld. Dus… ik erachteraan, want, ja dat hoort ook bij mijn functie. ‘Weglopers vangen’. In de verte roepen voetballers  me na dat het laatste poortje echt op slot zou zitten. Ik vertraag meteen mijn tempo, waarom ook niet. Dan kan hij echt geen kant op. Helaas zat dat ene poortje toch echt niet dicht en ik zie hem het park in lopen… Al balend verhoog ik mijn tempo en ren er achteraan. Ik kan hem nergens vinden, totdat ik de voetballers hoor roepen dat ze hem hebben. Via de noodtelefoon roep ik mijn collega’s op. Uiteindelijk hebben we vier-vrouw-sterk nodig om de leerling (van 8 jaar!) van de voetballers over te nemen. Hij baalt als een stekker dat we hem te pakken hebben gekregen. Scheldend en spugend nemen we hem mee terug naar school… De rest van de dag moet hij bij mij op de kamer blijven. Als hij al zijn werk af heeft, wil hij graag een kralenketting maken. Aangezien hij alles af heeft mag dat van mij.

Ondanks alles strijden wij dagelijks voor een positieve afsluiting, zoals het maken van een ketting. Twee dagen later zie ik hem namelijk weer op school aan komen, hij wijst trots naar zijn ketting. Dit is de reden waarom ik werk in het onderwijs. Hoe klein ook, dagelijks lever ik een bijdrage aan een betere wereld. Ik leer de kinderen iets waar ze hun hele leven lang iets aan hebben, dit maakt mij gelukkig…

Tana, incidentcoach.

↓